قرآن! من شرمنده توام اگر از تو آواز مرگي ساخته ام که هر وقت در کوچه مان آوازت بلند مي شود همه از هم مي پرسند "چه کس مرده است؟" چه غفلت بزرگي که مي پنداريم خدا ترا براي مردگان ما نازل کرده است.

قرآن! من شرمنده توام اگر ترا از يک نسخه عملي به يک افسانه موزه نشين مبدل کرده ام. يکي ذوق مي کند که ترا بر روي برنج نوشته، ‌يکي ذوق مي کند که ترا فرش کرده، ‌يکي ذوق مي کند که ترا با طلا نوشته، ‌يکي به خود مي بالد که ترا در کوچک ترين قطع ممکن منتشر کرده و ... ! آيا واقعا خدا ترا فرستاده تا موزه سازي کنيم ؟

قرآن! من شرمنده توام اگر حتي آنان که ترا مي خوانند و ترا مي شنوند،‌آنچنان به پايت مي نشينند که خلايق به پاي موسيقي هاي روزمره مي نشينند. اگر چند آيه از ترا به يک نفس بخوانند مستمعين فرياد مي زنند "احسنت!" گويي مسابقه نفس است

قرآن!‌ من شرمنده توام اگر به يک فستيوال مبدل شده اي. حفظ کردن تو با شماره صفحه يا ‌خواندن تو از آخر به اول، ‌يک معرفت است يا يک رکورد گيري؟ اي کاش آنان که ترا حفظ کرده اند را ‌حفظ کني! تا اين چنين ترا اسباب مسابقات هوش نکنند.

خوشا به حال هر کسي که دلش رحلي است براي تو. آنانکه وقتي ترا مي خوانند چنان حظ مي کنند‌گويي که قرآن همين الان به ايشان نازل شده است.

آنچه ما با قرآن کرده ايم تنها بخشي از اسلام است که به صليب جهالت کشيديم!

هفته ی پیشداشتم مودم خونه که جلومو گرفتن ... به اصطلاح خفتم کردن ... گوشی و پولامو گرفتن و رفتن ... کلانتری هم که اومد یه ورق کاغذ داد بهم و رفت ...

تو دلم می گفتم کجاییی رادان ؟ کجایی که دمه در خونم با قمه و ساتور خفتم کردن ... واقعا کارت درست بود رادان.این ادمارو باید اونجوری بگیرین و بزنینشون ...

امروز روز تولدمه ... 

22 سال پیش در این تاریخ من به دنیا اومدم ...

یعنی ۱۶ شهریور سال ۱۳۶۶ شمسی ...

حرف خاصی ندارم بگم ...

احساس خاصی هم ندارم ...

الان میتونم بگم ناراحت هستم ...

سال ۸۴ بود ... روز تولدم ... برام مهمونی گرفته بودن تو خونه ... اما من خونه ی دوستم بودم ...  فرزین ...

زنگ زدن به موبایلم که بیا خونه کارت داریم ‌گفتم شب نمیام ...

گفتن بیا مهمون اومده ... اما من نرفتم ...

از اون روز دیگه تو خونمون برام کیکم درست نمیکنن ...

دیگه فرزینی هم نیست که با اون باشم روز تولدم ...

فرزین عید ۸۵ از پیشمون رفت ...

روحش شاد . . .

خبرنگار: قبل از هرچیز لطفا خودتان را معرفی کنید.
اغتشاشگر: غ. ط. ز

خبرنگار: جانم؟
اغتشاشگر: اسم من را توی روزنامه ها اینجوری می نویسند.

خبرنگار: خب بفرمایید شما چه اغتشاشهایی کردید؟
اغتشاشگر: من از تظاهرات با موبایلم عکس گرفتم، یک قبضه آر پی جی توی جیبم گذاشته بودم و یک پیامک هم فرستادم.

خبرنگار: در مورد عمل ننگین ارسال پیامک بیشتر توضیح دهید.
اغتشاشگر: والله یک بار یک پیامک در مورد یک آقایی به دستم رسید که آخر خنده بود البته من خیلی عصبانی شدم و میخواستم فوری پاکش کنم اما اشتباهی دستم رفت روی دکمه ارسال و کاری که نباید بشه شد. من آن موقع فکر می کردم اینها جوک هستند ولی در بازجویی متوجه شدم پیامک تخریبی هستند. توی دادگاه همین پیامک را به عنوان مدرک جرم از گوشی من به گوشی قاضی پرونده فرستاند.

خبرنگار: آر پی جی را از کجا آوردید؟
اغتشاشگر: خودم ساختمش. طرز ساختش را از سایت فیس بوک، وبلاگ و توییتر یاد گرفتم و چون خیلی کنجکاو بودم با وسایل اشپزخانه یک آر پی جی ساختم که ببینم چه جوری است. خیلی ساده است.

خبرنگار: مگر می شود با وسایل آشپزخانه آر پی جی ساخت؟
اغتشاشگر: چرا نشه؟ تازه من یک جایی خواندم که با وسایل آشپزخانه انرژی هسته ای هم میشود ساخت آر پی جی که ساده تر است... ببینید باید تهش گشاد باشد تقریبا در این حدود( )!

خبرنگار: بگذریم چی باعث اغفال شما شد تا به این اعمال کثیف دست بزنید؟
اغتشاشگر: والا چندتا دلیل داشت. اول من داشتم توی خیابان راه میرفتم که یک دفعه دچار جنون آنی شدم و رفتم مقدار زیادی شیشه کشیدم بعد آن اقایی که به من شیشه داده بود و عضو یکی از ستادهای انتخاباتی بود گفت حالا که شیشه کشیدی و آب از سرت گذشته برو اغتشاش هم بکن اما من قبول نکردم و رفتم منزل ولی متاسفانه شیطون رفت توی جلدم...

خبرنگار: از کجا؟
اغتشاشگر: چی از کجا؟

خبرنگار: شیطان از کجا رفت توی جلدتان؟
اغتشاشگر: از همانجایی که برادران مهربان بازجو بعدا خواستند با باتوم درش بیاورند!

خبرنگار: فورا تکذیب کن!
اغتشاشگر: چی را؟

خبرنگار: باتوم را! تازه قرار نبود اینقدر سوال بپرسی! از همان جا ادامه بده ما اینها را درمی آوریم؟
اغتشاشگر: باتوم را؟

خبرنگار: نه بیشعور! فیلم را!
اغتشاشگر: چشم... خلاصه شیطون رفت توی جلدم تا برای سرگرمی ماهواره تماشا کنم به همین دلیل ماهواره را روشن کردم و دیدم بی بی سی مردم را به اغتشاش تشویق می کند کمی وسوسه شدم اما به خودم گفتم بهتر است به جای اغتشاش بروم توی اینترنت و یک نفر را برای وقت گذرانی پیدا کنم اما متاسفانه در سایت فیس بوک با یک اغتشاشگر برخورد کردم که من را تشویق به اغتشاش کرد با این حال من هنوز کمی مقاومت می کردم که یک اقاهه از یک حزب سیاسی امد هشتصدهزار چوق به من پول داد که بروم اغتشاش کنم.

خبرنگار: چطور این همه بلا همزمان سرتان آمد مگر میشود؟
اغتشاشگر: کار که نشد ندارد. شاعر می فرماید خداوندا سه درد آمد به یک بار

خبرنگار: خب سه تا را می شود باور کرد اما اینهایی که گفتی پنج شش تا بود
اغتشاشگر: شاعر می فرماید چونکه صد آمد نود هم پیش ماست

خبرنگار: ببینم مطمئنی الان هم تحت تاثیر شیشه نیستی؟
اغتشاشگر: من از وقتی دستگیر شدم توی ترکم. بازجوهای اینجا خیلی مهربان هستند و قرصهایی به آدم میدهند که آدم را میبره تو فضا و حتی از شیشه هم توپتر است. می زنی؟

خبرنگار: نه الان خسته ام. دستهام هم دارند تاول می زنند.
اغتشاشگر: شیشه را گفتم نه شلاق را.

خبرنگار: آها... نه. ادامه بده. خب از رفتار بازجوها گفتی، این شایعاتی که از بدرفتاری بازجوها هست دروغه دیگه نه؟
اغتشاشگر: بله صد در صد. رفتار بازجوها خیلی خوب است و در اتاق بازجویی به ما رافت و گفتمان و صفا و از اینجور چیزها می کنند. اینجا من را نصیحت کردند، بازجو به من گفت من به شما علاقه دارم اما به شما اطلاعات غلط داده شده بعد اطلاعات درست را خودش عمیقا به من داد که در دادگاه خیلی به من کمک کرد.

خبرنگار: در مورد خوبیهای دادگاه هم صحبت کنید.
اغتشاشگر: دادگاه خیلی خوب بود فقط زمانش را زیادتر کنند. قبل از دادگاه به ما لباس نو و دمپایی هم دادند.

خبرنگار: در دادگاه مشکلی نداشتید؟
اغتشاشگر: نه فقط یک مقدار چشمم درد گرفت چون عینک همراهم نبود، اگر متن دفاعیه را درشت تر بنویسند بهتر است. آدم راحتتر میتواند بخواند.

خبرنگار: به عنوان آخرین سوال یک مطلب افشاگرانه هم بفرمایید.
اغتشاشگر: خب همه میدانند که مسئول همه این اغتشاشها بیب است امیدوارم هر چه زودتر دستگیر و محاکمه شود.

خبرنگار: بیب کی هست؟
اغتشاشگر: والا بازجوها به من گفتند در دادگاه اسمش را بگویم ولی بعد توی تلوزیون به جای اسمش بیب گذاشتند. خواستم کار شما را آسانتر کرده باشم.

خبرنگار: از شما به خاطر وقتی که در اختیار آی طنز گذاشتید تشکر می کنیم.
اغتشاشگر: خواهش می کنم چاره ای نداشتم!

پادشاه گفت: ای وزیر این همه فشار آنان را به شورش وا خواهد داشت و مگرقرار نبود انقلاب مخملی کنیم؟ وزیر گفت: نگران نباشید اعلیحضرت. به بندگوزیدن دقت نفرمودید. همان سوپاپ اطمینانیست که انرژی اعتراضشان را خالیکنند.